Það styttist óðum í afmælið hjá ungum manni og þroskalega er maður alveg farinn að taka eftir því. Suma daga finnst mér Kjartan bara hafa stækkað um nokkra sentimetra því hann verður mannalegri og mannalegri á hverjum degi. Nú um helgina fór Kjartan að sleppa sér og standa sjálfur. Að vísu í örskotsstund í fyrsta skiptið en tíminn hefur lengst. Gerðist alveg óvart fyrst en menn eru að verða áræðnari við það þótt það sé nú ekkert oft. Svo voru menn voða kaldir karlar í dag og klifruðu sjálfir upp stigann. Ég var að vinna í tölvunni og heyrði alltaf í Kjartani frammi á gangi. Svo heyrðist nú ekkert í honum í smá tíma og ég fór að gá. Fann ég þá ekki mjög rogginn dreng upp á stigapallinum. Þá hafði hann farið alveg sjálfur upp stigana! Hann hefur nú fengið að labba nokkrum sinnum upp en þá hef ég verið MJÖG nálægt því það er opið á milli þrepanna. En að fara sjálfur er auðvitað miklu merkilegra!
Fyrst það styttist í afmælið þá styttist líka í að amma og afi komi í heimsókn. Og við erum þvílíkt farin að hlakka til að sjá þau. Veit samt ekki hvern hlakkar mest til, þau að sjá Kjartan eða okkur að sjá þau. Kjartan veit auðvitað ekkert hvað er í gangi en hann verður eflaust glaður að sjá þau. Við Hrafnkell gerum okkur fulla grein fyrir því hvern þau eru að heimsækja, svo við ætlum bara að skilja þau eftir með Kjartani og stinga af til Parísar eina helgina. Held að allir séu mjög sáttir við þá málavexti. Svo er annað mál hvort barninu verður nokkuð skilað!!!!
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
Engin ummæli:
Skrifa ummæli