Áframhald ferðasögunnar - fjöllin og Ronda

Síðasta morguninn í Sevilla pökkuðum við sama öllu dótinu okkar og héldum svo í morgunmat til vina okkar hinu megin við torgið. Eftir nokkrar reddingar á nauðsynjahlutum, því að koma bílnum klakklaust út úr bílageymslunni og pakka í bílinn héldum við af stað upp í fjöllin til Ronda. Hinn nytsamlegi vefur viamichelin.com sendi okkur eftir hraðbrautinni út úr bænum og síðan eftir sveitavegum. Við áttum eftir að komast að raun um að þetta urðu hinar mestu torfærur, algjörir vestfjarðavegir. Eftirá komumst við svo að því að það liggur beinn og breiður þjóðvegur milli Sevilla og Ronda!!! Þegar við komum út af hraðbrautinn vorum við strax komin upp í sveit. Hvert sem augað eygði voru ólífuakrar og þannig yrði það sama hversu hátt við fórum! Sífellt urðu fjöllin mikilúðlegri og minntu æ meira á Vestfirðina, nema hér var jörðin ljós og skorpin undan sólinni. Vegirnir urðu sífellt mjórri og svakalegri þar sem þeir hlykkjuðust meðfram fjöllunum. Hraðinn fór ekki mikið yfir 20 km/klst og í sumum beygjunum lá við að maður stoppaði til að kíkja fyrir horn hvort nokkur bíll væri að koma! Sem betur fer var umferðin lítil. Hátt upp í fjöllunum kúrði svo hvítskúraður lítill bær, Coripe, en þar voru fáir á ferli í siestunni. Sem betur fer rákumst við nú á bensínstöð þar sem við gátum fyllt á tankinn en þar tóku menn ekki kort svo við þurftum að skrapa saman evrurnar til að borga! Við Algodonales komum við svo út á þjóðveginn sem liggur milli Sevilla og Ronda og þar var nóg af þjóðvegasjoppum. Stoppað var í einni til að hressa ferðalanga við og gefa Kjartani að borða. Síðan var ekið sem leið lá til Ronda í gegnum þetta magnaða landslag, en á mun betri vegi! Í Ronda vorum við fljót að finna hótelið og koma okkur fyrir. Við vorum orðin glorhungruð eftir keyrsluna, ekkert búin að borða frá því um morguninn, nema auðvitað Kjartan sem fær sérþjónustu. Svo það var haldið í bæinn í leit að bita. Við röltum nú fyrst um miðbæinn í Ronda, skoðuðum kirkjutorgið og verslunargötuna þar sem nóg var af dótabúðum. Þótt sólin skini þá var skítkalt í Ronda því vindurinn blés ansi hart. Hins vegar fór lítið fyrir opnum kaffihúsum. Okkur var bent á að eitt slíkt væri að finna í elsta bæjarhlutanum en til að komast þangað þarf að fara yfir nokkur hundruð ára brú. Þar sér maður vel hvernig Ronda er byggð á kletti sem stendur í miðjum dal. Brúin liggur yfir mikið gil sem aðskilur eldri og yngri bæjarhlutann. Kaffihúsið í gamla bænum reyndist hins vegar lokað og við hættum okkur inn í gegnum völundarhús lítilla gatna í leit að öðru slíku en allt virtist vera lokað. Á aðalgötunni römbuðum við þó fram á bar/kaffihús sem reyndist vera opinn. Þrír gamlir karlar voru þar inni og kom einn þeirra út til að sækja okkur þar sem við tvístégum fyrir utan. Sá greinilega á okkur hvað við vorum köld og svöng! Hann bauð kaffi en við vildum endilega eitthvað að borða. Þá vildi hann ólmur að við pöntuðum sérrétt húsins svo við slógum til. Og sáum alls ekki eftir því. Allskyns grænmeti og harðsoðin egg í tómatsósu, þvílíkt sælgæti! Smám saman fylltist staðurinn af fleiri köldum og hröktum túristum og fljótlega voru flestir farnir að gæða sér á sama réttinum! Ljúf lífsreynsla! Þegar komið var út í kuldann aftur ákváðum við að sleppa meira rölti um bæinn og fara frekar heim á hótel og taka siestu. Eftir vænan dúr ákváðum við hreinlega að vera löt, allir enn saddir og engan langaði aftur út í kuldann. Við Kjartan kíktum þó aðeins á barinn þar sem barþjónninn, sem varð mikill vinur okkar, hitaði fyrir okkur matinn hans Kjartans, og á meðan gat litla dýrið beytt sjarma sínum á aðra gesti! Kvöldinu var eytt í að kúra fyrir framan sjónvarpið að horfa á mynd döbbaða á spænsku! Segið svo að við höfum ekki æft spænskuna í þessari ferð.

Gamlársdagur rann síðan upp bjartur og fagur, og það hafði sem betur fer lægt. Við byrjuðum morguninn á því að leita að súpermarkaði en áður en að því kom álpuðumst við inn á lítinn bar/kaffihús þar sem lítil ummerki virtust vera um túrista. Barinn var að sjálfsögðu í andalúsísku decori, hinar margrómuðu flísar upp á miðja veggi, barborð úr timbri, og serrano-skinkur hangandi úr loftinu. Þarna afgreiddu tvær kynslóðir, mamma og pabbi, og svo afi og amma. Amma var nú orðin frekar gömul, hendur hennar titruðu svo mikið að kaffið hélst varla í bollanum. Þarna fengum við þvílíkt góðar samlokur með ólífuolíu, salti og serrano-skinku og auðvitað eðal-kaffi með. Kjartan fékk að vanda að sleppa úr kerrunni sinni og stóð sposkur í því að færa sig milli stóla. Afa gamla leist nú vel á þennan bjartleita og brosmilda dreng og veitti honum óspart athygli. Honum þótti nú Kjartan helst til ragur og hvatti hann óspart áfram í því að ganga. Karlinn vildi ólmur fá Kjartan til sín og þreyttist seint á að spjalla við hann. Þegar Kjartan hafði hvatt þennan nýja vin sinn fundum við svo súpermarkað litlu neðar í götunni og að koma þangað inn var eins og að hafa farið í tímavél, því búðin minnti á KRON á 8. áratugnum eða einhver kaupfélögin á landsbyggðinni. Ég held að við höfum keypt síðustu 3 krukkurnar af barnamat. Þarna var ekkert verið að hafa eitthvað úrval, bara þetta nauðsynlegasta. Við héldum svo í elsta hluta bæjarins þar sem við röltum um og skoðuðum litlar götur og sæt lítil hús. Hér var líka að finna ýmis ummerki frá márunum, m.a. gömlu borgarmúrana og gamlan bænaturn sem síðar varð hluti af kirkju. Á útsýnisstað yfir dalinn leyfðum við svo Kjartani að brölta aðeins um og rannsaka bæinn upp á eigin spýtur. Þegar magarnir tæmdust voru þeir fylltir aftur af tapas. Á rölti okkar um hverfið urðum við fyrir skondnu atviki. Eftir einni lítilli götunni kom gömul kona labbandi, þessi dæmigerða spænska gamla kona, hvíthærð og svartklædd, með húð eins og leður. Þessi var pínulítill og burðaðist með risastóran poka á bakinu. Þegar hún mætti okkur setti hún pokann niður og tók þvílíkt til við að spjalla og kjá framan í Kjartan! Ekki skyldum við orð af því sem hún sagði en hún var skælbrosandi og þótti greinilega Kjartan mjög sætur. Þau virtust ná einhverju sambandi því Kjartan brosti breytt á móti en við Hrafnkell vissum ekki hvaðan stóð á okkur veðrið. Svo kleip hún hann í kinnarnar, skellti pokanum aftur á bakið og rölti áfram.
Síðan var haldið aftur heim á hótel í siestu. Fyrst settumst við þó út á veröndina við hótelið og fengum okkur drykk hjá barmanninum vini okkar, enda magnað útsýnið og gott veður. Eftir siestuna héldum við svo í bæinn í leit að veitingastað. Við höfðum fyrr um daginn siktað út 2 en annar reyndist lokaður og hinn fullur enda gamlárskvöld. Nú voru góð ráð dýr og héldum við af stað í leit að fleirum. Margir voru reyndar lokaðir fyrir einkapartý, og víða reyndust spánverjarnir komnir í gott stuð fyrir kvöldið, og aðra leist okkur ekki á, enda vorum við pikkí þetta kvöld! Eftir mikið þramm um götur bæjarins urðum við heldur betur heppin þegar við duttum inn á La Gota de Vino 13, n.k. sambland af vínbar og bistro. Þar var hún Carmen að afgreiða, alveg eldhress og kaldhæðin Spánverji. Bak við barinn stóð Madamman, ein ekta spænsk gella komin yfir 50. Hún hefði vel getað verið hórumamman á besta hóruhúsinu í bænum, sú týpa. Þau Kjartan urðu miklir mátar og allt kvöldið tók hún sér sérstakan krók í hvert sinn sem hún fór með drykki í salinn til að spjalla aðeins við Kjartan. Þarna höfðum við það eins og kóngar, Kjartan fékk að valsa um allt og við þurftum varla að sjá sjálf um barnið, þær sáu um hann. Þegar kom að því að gefa Kjartani að borða fékk hann líka sinn eigin disk og skeið! Kokkurinn töfraði fram þvílíkt góðan mat, við fengum gott vín og nutum þess að vera þarna vel fram yfir 11. Þá var Kjartan orðinn úrvinda af þreytu enda mikið búinn að kanna, tæta og sjarmera þetta kvöld. Fámennt var á götum Ronda á leiðinni heim á hótel, svo við komum barninu í rúmið (hann sofnaði rétt fyrir miðnætti), skáluðum í cava þegar nýja árið gekk í garð og horfðum á tunglið og stjörnurnar. Það heyrðist í fáeinum sprengjum, líklega kínverjum, í fjarska. Allskostar ólíkt þeim áramótum sem maður upplifir á Íslandi. Á hótelinu átti að vera heljarinnar partý þetta kvöld og við ákváðum nú að kíkja, en það var nú frekar sorglegt, fámennt og lítið fjör, svo við héldum nú bara snemma í háttinn!

Nýjársdagur hófst á því að pakka okkur saman og koma öllu í bílinn. Síðan héldum við í leit að morgunmat áður en við lögðum í'ann til Granada. Margir voru á ferli þennan morguninn, flestir prúðbúnir, og mikið fjör í bænum. Við fundum opið kaffihús þar sem við gæddum okkur á croissant og kaffi.
Því næst lá leið okkar upp í fjöllin, til lítils þorps, Zahara, sem kúrir liggur við á fjallsbrúninni. Á rölti okkar um bæinn komum við inn á aðaltorgið en þar virtust flestir þorpsbúar vera samankomnir, prúðbúnir, að fá sér hressingu og óska hver öðrum gleðilegs árs. Við settumst þar niður líka og tókum þátt í gleðskapnum. Kjartan fékk að brölta aðeins um og eignaðist litla vinkonu. Þetta var enn einn hvítskúraður bærinn með litlar sætar götur og magnað útsýni. Nema þarna voru göturnar brattar!!! Eftir skemmtilegt stopp keyrðum við svo áfram til Granada. Meira um það í næsta pistli...