Pabbalaus helgi, drullumsull í rigningu og afmælisvöfflur í sól

Helgin var pabbalaus hjá okkur, enda heimilisfaðirinn að spóka sig á götum Nýju Jórvíkur og kaupa skemmtilegt dót handa okkur hinum í leiðinni.

En við létum pabbaskortinn ekkert aftra okkur frá skemmtilegheitum og vorum dugleg að spóka okkur.

Á laugardaginn rigndi eins og hellt væri úr fötu og varla hundi út sigandi. Tobbi hafði verið svo "skemmtilegur" að vakna klukkan hálf sjö og þar hefndist mér fyrir að hafa farið seint að sofa. Ég var því frekar mygluð þennan morguninn og ekki skemmtilegasta mamma í heimi. Um hádegið voru bæði ég og Kjartan orðin frekar pirruð á inniveru og hangsi, Kjartan farinn að henda leikföngum út um allt hús og reyna á þolrifin í mömmu sinni með öllum sínum uppátækjum. Svo það var ekki um annað að ræða en að skella drengjunum í regngallana, útbúa nesti og halda á róló. Út í rigninguna héldum við, vel gölluð, með kex og djús í nesti. Við röltum um litla "skóginn" okkar og alla leið á sjóræningjaróló. Rólóinn var auður, enda dettur engum nema Íslendingum í hug að fara út að leika í rigningunni. Reyndar hafði dregið aðeins úr regninu þegar við komum á rólóinn og strákarnir gátu skemmt sér í leiktækjunum. Kjartan klifraði í allar klifurgrindur og Tobbi vildi ólmur fylgja stóra bróður. Var hálf svekktur að komast ekkert hærra. Við reyndum líka öll vegasöltin, Kjartan heimtaði alltaf að vega salt við litla bróður enda skríkti Tobbi og skellihló allan tímann sem þeir veguðu salt. Að sjálfsögðu reyndum við rólurnar líka og vakti það mikla kátínu hjá Tobba. Þegar regnið jókst á ný leituðum við skjóls undir skyggni, settumst niður og fengum okkur nestið. Fljótlega steinsofnaði svo Tobbi í kerrunni en Kjartan hélt áfram að göslast í rigningunni. Að lokum tókst mér að sannfæra hann um að halda heim á leið. Þegar við vorum um það bil hálfnuð heimtaði hann að hvíla lúin bein í kerrunni og ég er ekki frá því að hann hafi dottað líka. Það var puð að ýta kerrunni alla leiðina heim en að sama skapi var það ágætis andleg hvíld og endurnærandi að labba heim í rigningunni og þögn - með bræðurna sofandi í kerrunni.
Þegar heim var komið þurfti að skipta um föt á öllu liðinu - allir orðnir vel blautir og drullugir - og þrífa fingur og lítil andlit. Svo vorum við svo heppin að eiga afganga í matinn frá kvöldinu áður, svo þeir voru bara njúkaðir í örbylgjunni og maturinn kominn á borðið á örskotsstundu. Svo voru rigningar-róló-farar baðaðir og sendir í bólið.

Á sunnudaginn hafði hins vegar stytt upp og birt til. Blár himinn og skínandi sól - enda afmælisdagur Tobba. Eftir morgunverkin - morgunmat og leik, lúr fyrir Tobba, sturtu fyrir mömmuna og Barbapabbagláp fyrir Kjartan - héldum við svo af stað út í Wezembeek en þangað fer Kjartan alltaf í leikfimi í Little Gym á sunnudögum. Kjartan ærslaðist í leikfiminn og var svo duglegur. Þau fóru í allskyns leiki, voru að ganga á slá, hoppa "apahopp", klifra og príla, snúa sér á slá, fara kollhnísa og fleira skemmtilegt. Á meðan var Tobbi á fleygiferð frammi, að leika sér í kubbahorninu, skríðandi um öll gólf og sjarmerandi fólkið á staðnum. Tobbi var orðinn svo örmagna eftir fjörið að hann steinsofnaði í bílnum á leiðinni heim. Ég stakk því upp á bíltúr við Kjartan og hann var vel til í það, enda held ég að hann hafi líka langað í smá hvíld í bílnum.
Bíltúrinn endaði svo í Cinquantenaire garðinum í góða veðrinu. Við röltum okkur aðeins um garðinn og lékum okkur í grasinu. Fengum okkur svo vöfflur í tilefni dagsins og héldum loks á róló. Þar hélt Kjartan áfram að klifra og príla á meðan Tobbi skreið um í sandinum og smakka aðeins á honum. Rólóferðin endaði svo í tárum þegar lítill gutti tók sig til og henti sandi í andlitið á Kjartani. Ég var heillanga stund að hugga Kjartan og þrífa framan úr honum en að lokum jafnaði hann sig. En hann vildi ekki vera lengur á róló, svo við röltum bara aftur af stað í garðinum, lékum okkur í laufblaðahrúgunum og fylgdumst með öllum skátunum leika sér. Héldum svo aftur heim á leið þar sem kvöldrútínan tók við - elda, borða, baða, svæfa! Ég sit svo hér og blogga á meðan Kjartan er að túmla og kúldrast og festa svefn. Ró og friður er loksins kominn yfir heimilið og ég get lagst í sjónvarpsgláp, leigði mér eina stelpumynd fyrst eiginmaðurinn er ekki heima.

P.S. skelli kannski inn myndum frá afmælisdeginum á morgun, of löt til þess núna.

1 árs afmælið

Það er komið að því... Tobbi er 1 árs í dag!

Og ég trúi því varla að það sé strax komið að því. Heilt ár síðan þetta litla broströll kom í heiminn.

Á 1s árs afmælinu er gengur hann meðfram öllum húsgögnum og veggjum. Hann er aðeins byrjaður að sleppa sér og taka sjálfur eitt og eitt skref einn og óstuddur. Reyndar tók hann fyrsta skrefið óstuddur á afmælisdegi afa síns, 21. sept, að afanum viðstöddum.

Honum þykir ógurlega skemmtilegt að komast í pottaskúffuna og róta aðeins til, eða skoða það sem er í uppþvottavélinni. Þá er allt sem Kjartan gerir mjög spennandi, sem og allt það sem mamma og pabbi banna manni, eins og stigarnir.

Tobbi trallar ma ma ma eða namm namm allan daginn, syngur þegar vel liggur á honum og rífur kjaft þegar það á við. Hann er mjög ákveðinn og á það til að fleygja sér hágrenjandi í gólfið þegar eitthvað afar áhugavert er tekið af honum. Svo er hann byrjaður að veifa þegar veifað er til hans og lyftir upp höndum þegar hann er spurður hvað hann er stór. Hins vegar harðneitar hann að klappa, þykir langskemmtilegast að mamma bara sjái um það.

Í tilefni dagsins fórum við út í Cinquantenaire garðinn, röltum þar um, fórum á róló og fengum okkur svo vöfflu. Síðan verður haldið upp á þriðja í afmæli næsta sunnudag.

Grasekkjustand

Eiginmaðurinn er stunginn af til New York og kemur ekki heim fyrr en á mánudagsmorgun. Hann er að fara á ráðstefnu í 2 daga og fær svo laugardaginn til að spóka sig og kaupa dót handa sér, mér og strákunum.

Á meðan er ég ein í kotinu með strákalingana. Það er eins og þeir finni á sér slíka hluti, að það sé bara einn þjónustuveitandi á staðnum. Í gær voru þeir báðir orðnir dauðþreyttir eftir daginn, enda við búin að fara út á róló í regngöllunum og leika í drullunni, fara í bað og kósast saman. Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar að koma þeim snemma í rúmið og geta dundað mér í myndunum mínum eða lagst í sjónvarpsgláp... en nei, þeir ákváðu að vera með vesen. Tobbi, sem venjulega er lagður í rúmið og sofnaður um leið, ákvað að skæla og væla og það tók mig klukkutíma að koma honum niður. Og þótt ég reyndi að parkera Kjartani fyrir framan sjónvarpið á meðan þá kom hann ítrekað upp til að leika og þá vildi Tobbi auðvitað vera með í fjörinu en ekki fara að sofa! En það hafðist á endanum.

Háttatími Kjartans dróst svo aðeins því mamman var í símanum. Svo þegar loksins tókst að koma honum í bólið eftir samningaviðræður um að fara í náttföt, hversu margar bækur ætti að lesa, tannburstun, vatnsdrykkju, 3 klósettferðir - "mamma, ég gleymdi að fara á klósettið" - og fjölda söngva fyrir svefninn (hann er alveg búinn að læra trikkin úr Góða nótt Einar Áskell) þá loksins sofnaði hann.

Um það leyti sem Kjartan festi svefn vaknaði bróðir hans og ældi út allt rúmið sitt. Svo þá þurfti að skipta á rúminu, þrífa barnið, klæða hann í ný náttföt og koma honum aftur að sofa.

Upp úr 10 gat ég loksins krassað í sófann... og lá í sjónvarpsmóki til miðnættis. Að sjálfsögðu hefndist mér fyrir það því strákarnir vöknuðu til skiptist þegar ég ætlaði að fara að sofa og ég fékk ekki að leggjast á koddann fyrr en hálf tvö. Klukkan 6 í morgun vaknaði svo Tobbi, eldhress, og ég gat með engu móti snúið honum niður aftur. Svo við fórum niður í fyrri morgunverð. Um 8 hélt ég að ég gæti snúið hann niður í lúr og fengið mér sjálf smá kríu áður en Kjartan vaknaði, en nei. Hann sofnaði að vísu - í korter!!!! Svo um 9 fórum við aftur niður, í seinni morgunverð!

Jamms... ég er frekar mygluð í dag! Og til að toppa allt þá er Kjartan í skólafríi! Ljósi punkturinn í deginum er sá að nú er búið að stytta upp, svo ætli við förum ekki bara á róló eftir hádegið með nesti og nýja skó. Svo get ég alltaf glatt mig með því að barnapían kemur í kvöld og ég ætla í saumaklúbb og kjafta frá mér allt vit - þ.e. ef ég verð ennþá uppistandandi.

Matur express

Ég var að horfa á Nigellu í fyrrakvöld þar sem hún var að elda allt express og sýna hvað hún er voða sniðug og klár. Ég hreyfst nú með í byrjun, fannst þetta voða sniðugt líka. En svo fór ég að hugsa málið betur á meðan ég eldaði kvöldmatinn og komst að því að hún er ekkert að gera neitt nýtt, frekar en annað í þessari blessuðu eldamennsku þar sem fátt virðist vera nýtt undir sólinni (nema hugsanlega tilraunaeldhús Heston Blumenthal... en hei, hver vill borða sinnepsís og snigla-graut. *Hér ranghvolfir Ella augunum*)

Fyrir mörgum árum gaf vinur okkar okkur bókina hans Nigel Slater, Real Fast Food, en þar gefur Slaterinn uppskriftir af allskyns hrikalega góðum réttum sem allir taka hálftíma eða minna að kokka. Mæli með þeirri bók!!! (Ekki láta það aftra ykkur að það eru engar fansí litmyndir í bókinni, hún er bara snilld. Við höfum notað hana mikið). Gestgjafinn og önnur matarblöð hafa núorðið pistla líkt og "korter í kvöldmat". Mörgum slíkum góðum, einföldum og umfram allt fljótlegum uppskriftum hefur maður viðað að sér úr öllum áttum til að kokka fram herramannsmat á virkum dögum. Eina slíka fann ég um daginn á blogginu hennar Nönnu matargúrú og var sá réttur einmitt prófaður í fyrrakvöld, steinbítur í tómat-ólífusósu. Reyndar segir uppskriftin hennar Nönnu skötuselur en heilinn minn starfar ekki á öllum fjórum þessa dagana, auk þess sem rugl með tungumál hjálpar ekki. Ég fór út í búð og ætlaði að kaupa skötusel (f. lotte) sem varð svo að steinbít (f. loup de mer). En það kom ekki að sök, steinbíturinn var góður. Mjög góður matur fyrir frekar litla vinnu. Og það besta var að strákunum líkaði rétturinn vel og hámuðu hann báðir í sig. Þessi réttur var því tvöfaldur, ef ekki þrefaldur tímasparari, því ekki þurfti að kokka sérstaklega fyrir strákana.

Með steinbítnum drukkum við svo hvítvín frá St-Aubin, 1er Cru les Murgers des Dents de Chiens 2005 frá Alex Gambal. Hrikalega gott og bragðmikið, ávaxtaríkt og kryddað. Smellpassaði við steinbítinn.

Humm... við erum að verða algjörir sökkerar fyrir St-Aubin. Eitt rauða uppáhaldið okkar er "Derrière Chez Edouard" (Aftaní hjá Edda) 2003 frá Hubert Lamy, algjört nammi. Og nú "Hundatennurnar"...

Myndasería af kátum Tobbaling

Bíllausi dagurinn í Brussel

Á sunnudaginn var bíllaus dagur hér í Brussel. Þá var öllum götum innan hringvegarins um Brussel lokað fyrir almennri bílaumferð frá 9 um morguninn til 7 um kvöldið, alls 160 ferkílómetra svæði þar sem ekki mátti keyra! Svo það var bara að draga fram hjólin eða nýta sér almenningssamgöngur!!

Sæi það í anda að það tækist að loka Reykjavík alveg fyrir umferð...

Við familían notuðum að sjálfsögðu tækifærið, líkt og aðrir Brusselbúar, að ganga og hjóla á götunum þar sem bílarnir keyra venjulega. Þetta var ótrúlega skemmtileg upplifun, nærri því tómar göturnar, loftið virkaði tærara en venjulega og það óvenjulegasta var að heyra raddirnar í fólki sem var jafnvel töluverðan spöl í burtu frá okkur. Og niðurinn sem venjulega heyrist alltaf frá umferðinni var algjörlega horfinn. Brusselbúar hreinlega flyktust út á göturnar á hjólunum sínum, eða línuskautum og allir virtust skemmta sér vel. Stemmingin var slík að mig langar að kaupa mér hjól hið fyrsta.

Kjartan hélt uppi heiðri fjölskyldunnar en hann er eini heimilismeðlimurinn sem á hjól og honum þótti það mikið sport að fá að hjóla á götunni. Hann var mjög ábúðarfullur við þetta og vandaði sig mjög, sérstaklega þegar kom að því að hjóla yfir lestarteinana. Mikill hluti leiðarinn var þó upp í móti og hann hafði ekkert á móti því að fá smá aukaaðstoð frá mömmu eða pabba.

Á bakaleiðinni gengum við svo í gegnum Woluwe-garðinn þar sem ákveðið var að taka pit-stop hjá ítalska íssalanum. Foreldrarnir og Kjartan fengu sinn ís hver en Tobbi fékk að smakka af mínum ís. Honum fannst það nú heldur súrt í broti svo hann hreinlega stal ísnum mínum og sá um þetta sjálfur. Þeim ísbræðrum tókst heldur betur að subba sig út og foreldra sína, svo eftir ísátið þótti okkur heillavænlegast að halda heim á leið til að skipta um föt og þrífa liðið.

50 - 6 - 3

Hér á þessum bæ var sérdeilis fjörug afmælispartý-helgi.

Við byrjuðum afmælispartýstandið á fimmtugsafmæli nágrannans okkar á laugardagskvöldið. Hin ofurhressa og almennilega írsk-ítalska Clarissa hélt upp á 5 tugi með svaka partýi sem byrjaði strax um 6:30 á laugardagskvöldið. Við grínuðum með það að þau hjónin, Clarissa og belginn Luc, væru að neutralísera nágrannana, því ásamt okkur var líka hinum "áfasta" nágrannanum boðið. Svo við mættum í okkar fínasta pússi, bæði strákar og foreldrar, strax í fordrykkinn. Það var margt um manninn og svaka fjör. Ættingjar, bæði írskir og belgískir, vinafólk úr öllum áttum og af öllum þjóðernum.... og svo nágrannarnir! Þau voru ótrúlega heppin með veður svo það var hægt að vera úti í garðinum og partýast. Kjartani fannst það svolítið skrýtið að vera öfugu megin við grindverkið. Þetta var eiginlega svolítið skondið því margir af vinum og ættingjum þeirra hjóna þekktu okkur Kjartan og Þorbjörn úr garðinum, og margir spjölluðu kumpánlega við okkur. Að sama skapi þekkti ég fjölmörg andlit, fólk sem maður hafði kinkað kolli til þegar þau voru stödd í garði nágrannans! Skondið!

Eftir fordrykk og "nibbles" var svo boðið í svaka hlaðborð þar sem margt girnilegt var á boðstólum. Svo komu ostar, kaka og djamm fram á nótt! Við entumst til að verða 10. Tobbi hafði reyndar gefist upp um 8 svo honum var bara snarað niður í rúmið og svo hlustuðum við eftir honum. En um 10 var Kjartan orðinn þreyttur og hreinlega bað um að fara að sofa. Við lofuðum nú öllu fögru um að mæta aftur eftir að hann væri kominn í rúmið, en þegar Kjartan var loksins sofnaður vorum við Hrafnkell orðinn þreytt líka, svo við slaufuðum meira partýstandi en lögðumst þess í stað í sjónvarpsgláp. Fljótlega var þó bankað upp á - ekki þó til að draga okkur í partý, heldur hafði ein lítil frænka Clarissu veikst svo við lánuðum þeim meðal... og fengum í staðin kúfaðan disk af þvílíkt jummí afmælisköku. Svo við lágum og tróðum í okkur á meðan við gláptum á The Queen og skemmtum okkur konunglega. Mæli alveg með henni, því leikur Helen Mirren er snilldarlegur.

Á sunnudaginn fórum við svo í 6 og 3ja ára afmæli þeirra systra Theodóru og Bríetar. Þar var að sjálfsögðu margt um manninn, stór hluti íslendinganýlendunnar og börn á öllum aldri. Bryndís og Tobbi töfruðu að sjálfsögðu fram svakaflotta afmælisveislu, þar sem allir gátu borðað á sig gat. Svo var leikið og spjallað langt fram eftir degi... Ekki amalegt að eyða sunnudegi á þennan hátt.

Og þetta er bara byrjunin á mjög fjörugum afmælispartýtíma sem framundan er. Næst á dagskrá er að halda upp á sextugsafmæli afa suður í Dordogne. Síðan kemur að fyrsta afmælisdegi Tobba, en um það leyti á helmingur baby-klúbbsins afmæli - alls 4 börn - svo það verður nóg um afmælisveislur á næstunni.

Ég skal bara gera þetta sjálfur!!!

Í gær var ég að reyna að elda kvöldmatinn og fóðra Tobba á sama tíma. Sem betur fer gat kvöldmaturinn að mestu mallað á pönnunni en stöku sinnum þurfti ég að standa upp og hræra í pönnunni.

Í eitt slíkt skipti varð Tobbi frekar óánægður með að rof yrði á stöðugu streymi matar upp í hann svo hann ákvað að taka málin í sínar hendur! Þegar ég snéri mér við sat hann með skeiðina í annarri hendi og diskinn fyrir framan sig, var búinn að hvolfa úr hálfum diskinum á borðið og maka matnum sínum um borðið, framan í sig, á stólinn og hella slatta niður á gólfið. Og hann var hæstánægður!!!

Hann fékk svo að halda skeiðinni og ég hélt áfram að matann af því sem eftir var með annarri skeið... og matartímar hér á bæ hafa aldrei gengið jafn vel! Undanfarið hefur hann verið frekar öfugsnúinn þegar verið er að mata hann, og þarna var lausnin komin, hann vildi bara gera sjálfur!

Svo varð hann enn ánægðari þegar hann stakk skeiðinni í diskinn og "gaf" mér að borða. Þennan leik endurtók hann aftur og aftur, og brosti hringinn í hvert sinn sem ég "borðaði" úr skeiðinni sem hann rétti mér.

Maasmechelen

Um síðustu helgi fórum við í "sumarbústað" með Óla og Laurence til Maasmechelen. Pabbi hennar Laurence er frá Maasmechelen en fjölskyldan á ennþá gamla húsið þar sem amma hennar og afi bjuggu, og nota það sem n.k. sumarbústað. En það er hins vegar vanvirðing við húsið að kalla það sumarbústað, því þetta er stórt og glæsilegt hús, liggur við eins og lítill kastali, fullt af gömlum og fallegum húsgögnum, og með risastóran garð í kring.

Við lögðum af stað til Maasmechelen eftir að hafa borðað morgunmat og tekið okkur saman. Um hádegið vorum við mætt á svæðið og byrjuðum á að fá "grand tour" um húsið. Síðan settumst við niður og fengum okkur hádegismat og fórum svo út í garðinn. Kjartan fór strax í það að slá grasið fyrir foreldra hennar Laurence á meðan við kjöftuðum eða skiptumst á að lofa Tobba að labba.

Um 2-leytið héldum við til Maastricht í Hollandi en þangað var einungis korters akstur og við tókum ekki einu sinni eftir því að hafa farið yfir landamærin! Í Maastricht röltum við um bæinn, og kíktum í litlar skrýtnar búðir. Vorum lengi inn í þessari hérna, en þetta er kirkja sem hefur verið "afhelguð" og er nú bókabúð. Kjartan skemmti sér konunglega við að labba upp og niður stigana eða fara í lyftuna - og alltaf var það Óli sem var dreginn með. Á meðan skoðuðum við hin bækur af ýmsum gerðum. Ég fann m.a. bæði Arnald Indriðason og Ævar Örn Jósepsson á hollensku!

Eftir bókabúðina settumst við niður á lítið kaffihús á ráðhústorginu og fengum okkur drykki. Héldum svo heim á leið í matseld og afslöppun. Þegar komið var aftur í húsið höfðu báðir strákarnir sofnað í aftursætinu, svo við leyfðum þeim að lúra aðeins, settumst út og kjöftuðum.
Þegar þeir vöknuðu aftur var hreinlega kominn kvöldmatartími, svo við fórum í það að gefa þeim að borða og koma þeim í rúmið. Þegar drengirnir voru sofnaðir í gamla herberginu hennar Laurence, hafði Hrafnkell töfrað fram hinn sígilda coq-au-vin, með dyggri aðstoð okkar hinna. Þá var sest að borðum og gætt sér á kokknum í víninu og öllu meðlætinu. Í desert var svo ostakaka og eftir matinn laumuðumst við svo í barinn sem afi hennar Laurence hafði átt og gæddum okkur á gömlum líkjörum og eðal-calvados. Við lögðum þó ekki í vínkjallarann en þar leynast birgðir af rauðvíni sem flest er orðið eldra en 30 ára!

Nóttin varð svo skrautleg því Tobbi vaknaði upp og það tók okkur örugglega 2 tíma að koma honum niður aftur. Allt var reynt en allt kom fyrir ekki, drengurinn neitað að sofna aftur. Loksins lognaðist hann þó út af og við gátum marið 2 tíma svefn áður en strákarnir vöknuðu. Það var myglaður pabbi sem fór niður með strákana en ég fékk að sofa á mitt græna í klukkutíma í viðbót.

Þegar allir voru vaknaðir fengum við okkur vænan morgunverð með öllu, bæði brauði og súkklaðibrauði, kaffi, djús og öllu tilheyrandi. Síðan var Tobbi sendur að lúra og karlpeningurinn fór út að leika. Fljótlega bættumst við Laurence í hópinn og við lékum okkur öll í garðinum.

Eftir smá hádegisbita héldum við svo til Bokrijk, sem er risastór "fjölskyldugarður" rétt hjá Genk. Þar fórum við á risastóran róló og skemmtum okkur konunglega fram eftir degi. Kjartan var á fullu að leika sér í sandinum, að hífa upp sand og sturta honum niður rör, klifra í klifurgrindum, renna niður rennibrautir, sulla í vatni og ég veit ekki hvað. Þarna var nóg við að vera fyrir litla stubba... en fullorðna fólkið skemmti sér ekki síður vel. Ófáar salíbunurnar sem við fórum, hlupum eða klifruðum með Kjartani og við Laurence prófuðum n.k. hoppirólu með Kjartani og það þótti honum mjög skemmtilegt. Það var auðvelt að finna barnið í sér í þessum garði.

Í lokin settumst við niður og fengum okkur einn drykk áður en við héldum aftur af stað. Fyrst fórum við aftur í húsið og sóttum dótið okkar, kvöddum Óla og Laurence og héldum svo heim á leið. Þegar heim var komið galdraði Hrafnkell fram spaghetti carbonara og síðan fór öll familían í rúmið og svaf á sitt græna eyra fram á morgun.

11 mánaða

Þorbjörn er orðinn 11 mánaða... og það meira að segja á föstudaginn í síðustu viku.

11 mánaða er hann farinn að skríða á 4 fótum úr um allt, stendur allsstaðar upp og rótar og tætir. Hann er líka búinn að ná tækninni með að setjast aftur niður, en þá lætur hann sig detta beint á rassinn. Hann er strax farinn að myndast við að tæta bækur út úr hillunum eða skóna úr skógrindinni. Hann er líka orðinn mjög áhugasamur um allt í eldhúsinu, reynir að opna skápa og skúffur og kemur yfirleitt á fullri ferð þegar ég er að raða í eða úr uppþvottavélinni. Best af öllu er samt að sitja undir borði og leika sér, eða standa upp við stólana undir borðinu. Það reyndar endar oft með gráti þegar hann rekur sig upp undir borðið.

Eftir að Tobbi náði göngutækninni á hreint norður á Hornströndum, finnst honum langskemmtilegast að labba og vill helst ekki gera nokkuð annað. Ef hann nær að góma okkur í smá gönguæfingar þá er sko ekkert aftur snúið og yfirleitt þarf maður að losa gripið með smá afli... og þá er sko skælt, af svekkelsi yfir að fá ekki að labba lengur! Ég held að hann verði farinn að labba sjálfur mjög fljótlega, því auk þess sem viljinn er mikill þá er sá stutti óragur við að sleppa sér og reyna að komast áfram sjálfur. Hann er strax farinn að krúsa meðfram öllum húsgögnum og labba á milli þeirra ef bilið er nógu stutt.

Öllu þessu príli, brambolti og gönguæfingum fylgja meiðsli og sá stutti er alltaf að reka sig í , klemma sig eða detta á hausinn. Oftar en ekki heyrir maður skyndilega mikinn grát en þá hefur Tobbi meitt sig. Svo er nú líka grátið hreinlega af frekju, því ungir menn eru lítið hrifnir af því að vera færðir frá einhverri skemmtilegri dægradvöl, eins og að tæta út úr skápunum.

Með auknu frelsi hefur Tobbi líka uppgötvað stigana og er orðinn mjög áhugasamur um að komast upp eða niður þá. Einn daginn gómaði ég hann í þrepi nr. 2, á leiðinni upp á eftir bróður sínum. Svo núna er því verið að hlið-væða húsið.

Eitt helsta áhugamál Þorbjörns eru bílar og hjól, hann ætlar ekkert að gefa bróður sínum eftir í þeim málum. Hann er alltaf mjög glaður að fá í hendurnar bíl, getur setið tímunum saman við að snúa hjólunum á bílunum. Langflottustu hjólin eru samt á kerrunni hans. Þegar lítið hefur heyrst frá honum fer ég oft að athuga hvað kauði er að gera og yfirleitt er hann búinn að skríða fram á gang, liggur eða situr þar við hliðina á kerrunni sinni og snýr hjólunum.

Hitt áhugamálið hans er stóri bróðir og allt sem hann gerir. Tobbi vill yfirleitt vera með í öllum hans leikjum og leika með dótið hans, en stóri bróðir er ekki alveg jafn hrifinn af því. Tobbi eltir því Kjartan á röndum, jafnvel út í garð ef ekki er fylgst með honum. Og tætir og tryllir í öllu því dóti sem Kjartan er að leika með. Þessa dagana heyrist því oft í Kjartani: "Mamma, viltu taka Tobba!"

Þorbjörn er alltaf kátur, síbrosandi og skellihlær við minnsta tækifæri. Hann er alltaf jafn góður að borða, borðar nærri allt sem honum er gefið. Enda er stærðin eftir því, hann er kominn í stærð 80 eða 1 og hálfs árs... er alveg númeri stærri en bróðir hans var á sama aldri!

Í skólann á ný

Kjartan byrjaði aftur í skólanum í gær. Það var ekki laust við að mamman væri farin að hlakka til að hann byrjaði aftur, því það kemst ekki mikið í verk þegar maður er heima með 2 stráka, en hún var líka með fiðrildi í maganum yfir öllu saman, hvernig honum myndi nú líða fyrsta daginn, aftur komin í frönskumælandi umhverfi, með nýjan kennara og í nýrri skólastofu.

En allt gekk þetta ótrúlega vel. Kjartan hlakkaði nú bara til að fara aftur í skólann og var mjög kátur um morguninn. Við fylgdum honum öll í skólann, mamman, pabbinn og litli bróðir. Við fundum fljótt skólastofuna hans og nýja kennarann, Mme Véronique. Skólastofan var full af krökkum, sumum skælandi en öðrum syngjandi kátum, og foreldrum þeirra. Okkur leist nú bara vel á nýja kennarann og best af öllu var að Kjartan kannaðist við hana (og hún þekkti hann). Reyndar tók skólinn til þess bragðs að skipta upp bekknum hans Kjartans frá því í fyrra því börnin eru svo mörg, svo margir af vinum hans eru í hinum bekknum, en við þekktum þó einhver andlit í hans bekk. Best af öllu var svo að þessi nýji bekkur fékk til afnota eina af skólastofunum sem Mme Josiane (kennarinn frá því í fyrra) hefur yfirleitt til umráða, svo Kjartan þekkti sig og vissi alveg hvar bílarnir voru sem hann leikur sér yfirleitt með.

Þegar við fórum fór nú Kjartan að skæla en mig tókst að tala hann ofan af því og hann var alveg sáttur við að verða eftir ef hann stæði við hliðina á Mme Véronique.
Um hálf fjögur kom ég svo að sækja guttann og þá kom hann hoppandi og skoppandi af gleði út úr skólastofunni, og Mme Véronique sagði að það hefði ekki verið neitt vesen með hann, bara kátur og glaður. Það eina var að hann var gómaður við að henda sandi í hina krakkana!!! Og það hafði hann greinilega gert því kíló af sandi leyndist í hettunni á jakkanum hans og annað eins í hárinu á kauða.

Svo foreldrarnir gátu andað léttar eftir fyrsta skóladaginn... og Kjartan var bara kátur með að fara aftur í skólann í dag.

Hins vegar var mamman hálf vængbrotin heima hjá sér og vissi varla hvað hún átti af sér að gera. En hún var fljót að ná áttum því nóg er af verkefnum. Við Tobbi m.a. gerðum fyrsta skammt af eplamauki og það var bara svakalega gott. Nú er ofurhúsmóðirin komin með hugmyndir í kollinn að gera eplahlaup og -chutney.

Epli og kartöflur

Á föstudaginn bankaði hér upp á tungulipur normandískur bóndi að selja ferskt grænmeti og epli ræktuð í Normandí. Ég fékk að smakka á öllum herlegheitunum og eftir að hafa sannfært mig um að grænmetið og eplin gætu vel geymst í kjallaranum okkar í nokkra mánuði ef ég færi eftir þeim reglum sem hann setti mér, þá sannfærðist ég og keypti hjá honum minnstu skammtana af eplum og ýmiskonar grænmeti. Kjallarinn okkar er því orðinn fullur af eplum, kartöflum, gulrótum og laukum. Ég lét m.a. freistast af reyktum hvítlauk sem á víst að vera mjög góður með steikum. Við bíðum spennt eftir að prófa.

En núna liggur víst fyrir að sulta og sjóða niður, baka eplakökur og malla eitthvað úr öllu grænmetinu. Það er alveg víst hvað verður á borðum næstu vikur og mánuði, ýmislegt girnilegt úr eplum, kartöflum eða lauk. Ef þið lumið á góðum uppskriftum með þessum hráefnum megið þið alveg deila þeim með mér. En þangað til er ég farin að mauka epli fyrir Tobba!!! (Og mig því eplamauk er eitt það besta sem ég veit... Uss, ekki segja neinum).