Komin á Klakann!

Hingað erum við mætt mæðginin eftir langt og strangt ferðalag. Það var nú ekkert svo strangt, en ég var ekki búin að hlakka til að vera ein á ferð í 7 tíma með 14 mánaða gamalt barn. En þetta gekk glimrandi vel miðað við.
Við lögðum í'ann korter í 8 að heiman. Hrafnkell fór með okkur í metró niður á lestarstöð og kom okkur í lestina. Við vorum svo heppin að fá 4ra sæta bás með borði, svo Kjartan gat brölt um að vild og leikið sér. Hann var alveg ótrúlega góður enda nýtt dót meðferðis. Svo var hann bara í því að sjarmera fólkið í lestinni. Í næstu sætum sátu nýgift hjón á leið í brúðkaupsferð til Kúbu og Kjartani tókst þvílíkt að sjarmera þau bæði, eignaðist þarna nýja leikfélaga. Þau voru síðan svo almennilega að hjálpa okkur út úr lestinni á Schipol með töskuna og kerruna hans Kjartans.
Schipol var kannski eini hluti ferðarinnar sem var með leiðinlegra móti. Við fórum strax í að tékka okkur inn og eins og Icelandair á vanda til þá var komin LÖÖÖÖÖNG röð. Við biðum og biðum og biðum, Kjartani til mikillar skelfingar því hann var farinn að skæla, orðinn svangur. Ég skil ekki hvernig Icelandair fer að þessu, en þeir virðast vera eina flugfélagið þar sem myndast svona langar raðir við innritunina. En það tókst! Konan sem tékkaði okkur inn ætlaði svo að reyna að halda lausu sæti fyrir okkur svo ég þyrfti nú ekki að sitja undir litla ljósálfinum allt flugið.... en svo reyndist flugið fullbókað svo það gett ekki.
Þegar við vorum loksins komin í gegnum öryggiseftirlitið, búið að leita á Kjartani og allt (eitthvað sem hann var ekki sáttur við) þá gátum við farið og fengið okkur í gogginn. Þegar hér var komið við sögu var Kjartan orðinn á orginu enda bráðaþörf á nýrri bleyju og mat. Við héldum því í teríuna á flugstöðinni, sem er ansi góði. Fengum okkur pasta með kjúklingi og jarðarber með rjóma. Verð að segja að starfsfólkið þar var mjög almennilegt, ég átti svona erfitt móment þarna, þar sem ég var að reyna að halda á fullum bakkanum með matnum á og keyra kerruna með grenjandi barni í. Þá kom ein starfskonan og bauðst til að hjálpa mér, hélt á bakkanum fyrir okkur, sótti hnífapör og barnastól fyrir Kjartan. Hann fékk þarna gíraffahásæti og sat svo ótrúlega hróðugur smjattandi á pasta, kjúklingi og jarðarberjum. Rjóminn var samt bestur!
Síðan héldum við bara út að gate-i þar sem ég leyfði Kjartani að hlaupa um enda komin þörf á, búinn að sitja næstum allan morguninn! Þar hélt hann auðvitað áfram að sjarmera fólk, eiginlega allir útlendingar.... Íslendingarnir auðvitað síðastir út í vél. Þegar kom að boarding þá kom annar galli fram hjá Icelandair, eina flugfélagið sem ekki leyfir barnafólki að fara á undan út í vélina. Skil það ekki, því það myndi eflaust auðvelda allt ferlið. Maður stoppar alla röðina þegar maður er að vesenast með kerruna og fleira. En flugfreyjurnar voru æðislegar, sáu um Kjartan meðan ég vesenaðist með kerruna, hjálpuðu með dótið og þær gátu stungið kerrunni inn í eitt handfarangurshólfið svo við fengum hana aftur í Keflavík.
Flugið gekk svo ótrúlega vel þrátt fyrir troðninginn. Kjartan sofnaði nú í flugtaki og svaf í rúman klukkutíma. Seinni helming flugsins var hann svo bara voða ljúfur að leika sér, jafnvel í troðningnum til fóta hjá mér. Sessunautur okkar var hann Steinar, 8 ára strákur sem býr í Hollandi og var líka á leið í frí til ömmu og afa. Hann var mikið að kjafta við okkur og segja okkur sögur. Var alveg viss á því að fyrst við byggjum í Belgíu kynnum við "belgisch"! Og fyrir aftan okkur sat lítil hollensk hnáta sem var drjúg í brúðuleikhúsinu með bangsana sína. Svo það var nóg að gera fyrir Kjartan.
Í Leifsstöð lifðum við svo allan troðninginn af í fríhöfninni og við að komast og sækja töskurnar. Fyrr en varði vorum við komin út og hittum ömmu, afa og Tótu. Kjartan var ekki lengi að þekkja aftur ömmu sína og afa, brosti og skrýkti. Á heimleiðinni kíktum við aðeins til Ingu Tótu langömmu, afmælisbarn dagsins, og fengum hjá henni smá kræsingar í tilefni dagsins. Þar var líka Inga Tóta litla frænka og nokkrar frænkur og frændur sem maður hafði ekki séð lengi. Það var gott að sjá ömmu og afa aftur og þau voru ekki síður kát við að sjá litla manninn sem er orðinn svo stór. Hann labbaði eins og herforingi um alla íbúðina og komst í nokkrar skúffur að tæta.
Heima hjá ömmu og afa beið svo mikið verkefni. Fullt af nýju dóti til að leika með enda amma búin að finna til allt gamla dótið okkar Halla og Tótu, meira að segja brio-lestina. Og svo var það Týri, en hann þykir algjört æði. Greyið var elltur út um alla íbúð. Hafði vit á því að stinga af inn fyrir hliðið sem heldur Kjartani frá stiganum til að fá smá frið! Svo var farið með afa og Týra út í garð, hlaupið í hringi frá eldhúsi, gegnum sólstofu, stofu, fram á gang og aftur inn í eldhús, leikið með allt dótið og ærslast með afa. Nóg að gera fyrir lítinn mann enda voru menn ansi þreyttir í gærkvöldi. Það tók mömmuna eflaust hálftíma að koma litlum stubbi í ró. Hann var orðinn yfirsig þreyttur og auk þess á nýjum stað.

Í morgun var svo vaknað 5:40, ferskur og fínn!!! Amma og afi heyrðu í litla kút og voru ekki lengi að kippa honum yfir í sitt rúm. Fóru svo niður í morgunmat en mamma átti að fá að sofa, nema það gat hún ekkert, svo ég var komin niður um 7. Tóta og Aggi höfðu farið að sækja Halla frænda út á flugvöll og þau komu til baka stuttu síðar, svo það var mikið fjör á þessu heimili fyrir klukkan 8 í morgun. Frekar súrrealískt því hér eru allir vanir að sofa á þessum tíma. Morguninn hefur svo bara farið í rólegheit. Flestir hafa fengið sér vænan lúr til að vinda ofan af sér og ætli restin af deginum verði ekki álíka róleg.

P.s. ég tek enn við tímapöntunum ;-)

Umsóknir, helgin, pökkun og stúss

Ég sat fyrir framan tölvuna í allan gærdag en bloggaði samt ekki staf. Ég er að vinna í umsóknunum mínum fyrir næsta vetur, sit við að reyna að svara spurningum eins og:
What are your educational and personal goals, and how do you fell XXX might be instrumental in fulfilling them. Eða: What is the biggest risk you have taken in your life, and what did you learn from the experience? Ekki auðvelt að vera í slíkri naflaskoðun og skrifa eitthvað gáfulegt!

Þannig að minn dagur fór í það í gær að vera gáfuleg á meðan Kjartan skemmti sér konunglega á crèche. Romaine átti afmæli í gær svo allir stubbarnir fengu súkkkulaðiköku. :að var víst mikið fjör og mikið smjattað. Svo voru þau öll búin að taka þátt í því að mála mynd sem Romaine fékk í afmælisgjöf. Meira að segja Kjartan líka. Ég var kannski ekki búin að segja ykkur af myndlistarhæfileikum barnsins. Hann er sem sagt búinn að færa foreldrum sínum fyrstu myndina. Litað alveg sjálfur lítið egg og gaf okkur í vorgjöf, nema það hitti svo skemmtilega á að þetta var akkúrat á sumardaginn fyrsta. Sætur labbakútur.

Helgin okkar var mjög skemmtileg. Fengum súperveður framan af bæði laugardegi og sunnudegi. Að vísu fór að rigna á laugardaginn svo við flúðum inn í brúðkaupsundirbúning. En um morguninn vorum við búin að fara á markaðinn og kíkja aðeins í búðir. Á laugardagskvöldið var okkur svo boðið í læri til Bjössa og Gunnu. Bara ekta íslenskur veislumatur, læri, brúnaðar kartöflur, salat og auðvitað sulta!!! Alveg meiriháttar gott, bara eins og að vera kominn í læri til mömmu. Toppuðu þetta svo með geggjaðri súkkulaðiköku, ís og jarðarberjum. Jumm... Takk fyrir okkur enn og aftur ef þið lesið þetta. Að vanda var svo spilað fram á nótt (lesist: þangað til allir voru að sofna í sófanum).

Á sunnudaginn vorum við svo bara í leti úti í garði. Það var geggjað veður og ekki hægt annað en að njóta sólarinnar. Kjartan var á fullu í garðinum, labbaði um allt eins og herforingi og kannaði nýjar slóðir. Meira að segja stiginn var ekkert svo spennandi. Rólan stendur hins vegar alltaf fyrir sínu og nú er svo komið að það er hágrátið þegar hætt er að róla, þótt maður sé búinn að ýta honum í rúman hálftíma! Hann vill bara meira! Ítalski skítakokkurinn stóð svo fyrir sínu í eldhúsinu og töfraði fram geggjaða lasögnu. Sú var borðuð 2 daga í röð með bestu list. Kjartan alveg elskar lasagna og það er sjaldan sem hann borðar jafnmikið og þegar slíkt góðgæti er í boði.

Svo erum við bara komin í það að undirbúa Íslandsferð. Búin að draga fram ferðatöskurnar! Ætla ekki með fleiri en eina, en nú á að máta hvora töskuna þarf að fara með. Ég er að vonast til þess að sleppa með þá minni! Og við erum byrjuð að týna í töskuna og veitir eflaust ekki af.
Munið að senda mér línu ef það eru einhverjar óskir um varning frá Belgíu!!!!

Sjáumst hress á Klakanum!

Ég biðst afsökunar...

... á bloggleysinu. Það er bara búið að vera svo gott veður að maður má ekki vera að því að sitja inni við tölvuna. Því miður sviku veðurguðirnir okkur í dag, það fór að rigna þrátt fyrir aðrar spár, svo við sitjum inni við brúðkaupsundirbúning. Listinn okkar yfir allt sem þarf að gera er alltaf að lengjast og lengjast. En við erum að vinna í því að grynnka á honum og er Íslandsför okkar Kjartans liður í því.

Við Kjartan komum til Íslands í næstu viku, á fimmtudaginn, og verðum alveg fram til 10. maí. Fólk er vinsamlegast beðið að bóka fljótt hittinga, þessir dagar eiga eftir að líða mjöööög hratt! Ég verð í góða gamla gemsanúmerinu mínu, 698-7657 og svo er heimasíminn hjá mömmu og pabba 553-5229. Lofa að gefa mér tíma í hittinga þótt megnið af tímanum eigi eflaust eftir að fara í allskonar brúðkaupsstúss.

Talandi um brúðkaupsstúss, ég fór og hitti saumakonuna í vikunni, svo nú er að koma meiri mynd á kjólinn minn. Voða gaman, mátaði allskyns kjóla, toppa og pils og við pældum í þessu fram og tilbaka. Svo gaman.

Í gær fórum við Kjartan í mömmu- og krílahitting til Sillu. Var voða gaman að sjá alla stubbana aftur, út af páskafríum og fleira þá er kominn rúmur mánuður frá því við sáum þau síðast. Allir stækka svo mikið og eru orðin svo stór og dugleg. Krílin voru nú voða mikið bara úti að leika á meðan mömmurnar kjöftuðu og létu ekkert hafa mikið fyrir sér í þetta sinn.

Kjartan er alltaf að verða betri og betri í labbinu og fullorðnast meira og meira. Hann er líka farinn að labba á grasinu, voða rogginn með sig. Hann elskar alveg að vera úti og ég veit ekki hvort okkar er fúlara þegar það kemur rigning. Ef hann fær ekki að fara út þá stendur hann stundum við hurðina og öskrar. Ekkert er skemmtilegra en að þvælast um á svölunum eða úti í garði.

Jæja, heyrumst og sjáumst vonandi á Klakanum!

Myndasíðan komin upp!!!

Loksins!!!

Nenni frændi fjarstýrði viðgerðum frá Moskvu, þessi elska!
Svo nú getið þið sent honum konfektkassa því myndasafnið er aftur komið í loftið... og ég var að bæta við nýjum myndum frá apríl!

Annars er bara allt við það sama, Kjartan labbar og labbar, tætir og tryllir, tekur frekjuköst, brosir eins og engill og allt það sem lítil börn á hans aldri eru vön að gera! Hann er núna búinn að rústa tölvuherberginu, tvær hillur af bókum eru komnar út á gólf, allt dótið upp úr skúffunum í skrifborðinu út á gólfi og núna liggur hann á miðju gólfinu í faðmlögum við flísteppi, japplandi á bíllyklunum mínum. Þessi elska!

Njótið myndanna, við erum farin í matargerð!

Hættur í skriðinu

Kjartan ákvað það um helgina að það væri miklu auðveldara að komast á milli staða labbandi, svo núna labbar hann út um allt. Það er varla að maður sjái barnið skríða. Og allsstaðar skal labbað, hvort sem það er úti eða upp í rúmi eða sófa. Ógurlega rogginn yfir öllu saman.
Ekki nóg með það, heldur tók hann upp á því að klappa alveg sjálfur. Ég er mikið búin að reyna að kenna honum að klappa, við syngjum alltaf "klappa saman lófunum, reka féð úr móunum..." Honum finnst það svo gaman, brosir út að eyrum og réttir mér hendurnar til að ég klappi þeim saman fyrir hann. Nema á sunnudagsmorguninn setti hann bara báðar hendur saman og klappaði alveg sjálfur. Foreldrarnir auðvitað yfirmáta stolltir, eins og yfir öðrum smáframförum! Og það var mikið klappa í gær. Hann var svo varla vaknaður í morgun þegar hann var byrjaður að klappa.

Við ákváðum að vera heima í dag, ekkert að hætta á að fara út og láta lítinn mann slá niður. Og dagurinn hefur verið frekar tíðindalítill, við erum bara búin að dúlla okkur og leika, hoppa í rúminu og drasla til. Ágætis afsökun inn á milli að taka því bara rólega á mánudegi.

Mamma, láttu mig hafa þessa myndavél! 

Er ég ekki duglegur að labba? 

Pabbi, á ég að hjálpa þér? 

Rigning á laugardegi

Það fór eins og ég spáði, letilíf um helgina!
Greyið Kjartan er lasinn. Er með smá hita, 38°, greinilega illt í hálsinum því hann talar eins og Tom Waits, og rennandi nef. Svo hann er frekar ergilegur og lítill í sér. Mamma á helst að hafa hann í fanginu ALLTAF. Ofan á allt saman eru tennurnar líka að bögga hann, hann reynir að bíta allt, best er samt að bíta foreldrana.
Þar sem bæði hálsinn og tennurnar eru að angra hann þá er ekki mikið borðað. Lifir aðallega á jógúrt og bönunum. Pabbi hans var sendur út í búð að finna súpur, athuga hvað það getur gert fyrir hálsinn.

Svo við erum bara að dúllast inni í rigningunni. Ætluðum að taka mjög öfluga helgi og grynnka á to do listanum okkar. Bæði taka okkur á í brúðkaupsundirbúningnum og líka fara á stúfana og leita að hjólum og barnabakpoka - eða Kjartan Carrier. Því með hækkandi sól á að finna sinn innri útivistarmann og fara meira í leiðangra, út í skóg eða upp í fjöll. En það er líka ágætt að losna við stressið og leiðindina að fara í búðir á laugardegi.

Við hjónaleysin skelltum okkur út í gærkvöldi, fórum út að borða með Óla og Laurence. Í hvert sinn sem við förum út með þeim grafa þau upp einhverja spennandi veitingastaði í einhverjum afkimum Brussel sem við Hrafnkell höfum ekki komið til. Fórum í gær á þennan stað, í eldgömlu húsi með eldgömlu decori. Hurðin inn á staðinn var svo lítil að ég trúði því nú varla að þetta væri rétti staðurinn! Þjónninn okkar var frekar þurr á manninn og það fór ekki á milli mála að það var HANN sem réð hvað þú borðaðir! En við höfðum húmor fyrir honum og ég er ekki frá því að hann hafi verið farinn að mýkjast við okkur þegar leið á kvöldið. En þeim var fyrirgefið allt því maturinn var ótrúlega góður. Ekta belgískur matur... og þemað var BJÓR. Allt eldað meira og minna í bjór. Óli fékk sér meira að segja Bjór-ís! Algjör snillld þetta kvöld!
Kjartan fékk hins vegar nýja barnapíu, hana Alexiu, sem okkur leyst mjög vel á. Hress stelpa. Þau Kjartan léku sér aðeins eftir að við fórum en svo var minn maður bara svo þreyttur að hann hélt varla haus. Enda sofnaði hann út frá pelanum sínum, algjörlega búinn á því. Eins og venjulega var þetta því frekar auðveld barnapössun.

En í kvöld verður áfram letilíf. Pizzur frá Barchetta og kúrt upp í sófa að glápa á imbann! Stundum er það bara toppurinn á tilverunni.

Verður maður ekki eitthvað að segja?

Ég er sjálf hætt að nenna að lesa blogg sem uppfærast ekki reglulega. Sum eru alveg dottin út af lestrarlistanum. Svo það er eins gott að bæta við nýjum sögum!

Þetta er frekar slappur dagur hjá okkur Kjartani. Ég eitthvað slöpp og leiðinleg og Kjartan er hás og ekki alveg í sínum besta gír. Lái honum enginn, jaxlarnir eru enn á hraðferð upp og eru eflaust enn að angra hann miðað við hvað fingurnir eru mikið upp í honum og hvað hann slefar mikið!!!!
Það var frí á crèche í dag eins og alltaf á föstudögum en í staðin fórum við og hittum mömmuklúbbinn. Ákváðum að skella okkur þrátt fyrir slappleika. Það var voða gaman að hitta alla krakkana (og mömmurnar líka). Þau eru öll orðin svo stór og miklu krakkalegri, búin að fella baby-haminn. Kjartan þurfti mikið að vera að elta þau hin og er því búinn að labba heilmikið í dag. En það verður að segjast að mömmuklúbbarni hafa mikið breyst frá því sem áður var. Fyrir ári síðan sátum við allar mömmurnar og kjöftuðum, með krílin í fanginu, á brjósti, liggjandi á gólfinu eða þau sofandi í stólunum sínum. Núna er sko líf og fjör, eilíft verið að hlaupa á eftir einhverjum, hugga einhvern, stoppa slagsmál um dótið, gefa að borða, eða eins og í morgun, reyna að koma einhverju matarkyns ofan í þessa matvöndu gogga. Það er eins og þegar eitt kríli vilji ekki borða þá fylgja ÖLL hin á eftir! Þvílíkar rófur. Svo það gefst aðeins minna tóm fyrir mömmurnar að kjafta. Oftast gengur það best ef við sitjum líka á gólfinu innan um öll krílin og dótið!

Svo verð ég nú að segja ykkur eina sögu af crèchinu. Isabelle gómaði þá Kjartan og Matteo einn daginn þar sem Matteo hélt á dúkkupela og var að gefa Kjartani að borða. Kjartan stóð þarna og drakk af mikilli áfergju. Hún sagðist hafa dauðséð eftir því að hafa ekki myndavél! Ormar.

Nú er bara helgin framundan og spáð þvílíkri rigningu. Hugsa að við tökum því bara rólega og reynum að hressa okkur við.

Sko hvað ég er orðinn klár!

Litla rassarófan hrikalega rogginn yfir því hvað hann er duglegur að labba! Enda er hann alltaf að æfa sig. Hann er líka farinn að standa upp sjálfur og labba áfram þegar hann dettur... en yfirleitt er skriðið hraðasti ferðamátinn þegar litlir menn eru óþreyjufullir!

Góðir vordagar

Umm, það er búið að vera svo gott veður í gær og í dag, alveg frábært. Við Kjartan komum heim í gær eftir crèche og fórum bara beint út í garð að leika. Ég ætlaði reyndar að garðast en það tókst ekki. Kjartan fór alltaf beint strik í stigann og var í því að príla upp og niður. Voða stuð. Reyndi hvað ég gat að fá hann til að leika sér með bolta nálægt mér en það var lítill áhugi á því. Hins vegar var hann til í að róla. Vorum eflaust í hálftíma að róla, hann vildi ekki hætta, hágrét ef ég reyndi að taka hann úr rólunni. Algjör frekjurófa!
Í morgun fórum við svo í húsmæðrahitting. Mættum nú ekki nema þrjár plús Kjartan á kaffihúsið, svo að eftir einn kaffibolla ákváðum við að fara frekar út í góða veðrið, fórum út í park og höfðum það notalegt. Við skvísurnar kjöftuðum frá okkur allt vit á meðan Kjartan rölti um með kerruna á undan sér. Skemmti sér konunglega við þá iðju. Held að sumir sem áttu leið sína um garðinn hafi orðið undrandi á því að mæta kerru á ferð, án þess að sjá nokkurn sem keyrði kerruna! Loks endaði þetta með hádegismat. Kjartan svaf nú af sér megnið af þeim slúðurfundi en var svo ósköp ljúfur þegar hann vaknaði. Hann er alveg ótrúlegur hvað hann þolir manni allt flakkið. Var voða kátur og þótti þetta lítið mál.
Ég var svo voða góð við hann og leyfði honum bara að leika sér að vild þegar við komum heim. Hann lá ekkert á liði sínu við að drasla til í stofunni!

Hann er orðinn svo stór, það er alveg ótrúlegt. Breytist mikið við að fara að ganga. Að vísu tók hann smá verkfall í gær og labbaði varla nokkuð. Við pabbi hans tókum okkur því til fyrr í kvöld og létum hann labba á milli okkar. Það þótti honum voða sport, fá klapp og risaknús þegar hann "kom í mark"! Eftir 2 ferðir þá var þetta orðinn leikur og hann hætti varla. Meira meira meira!
Svo er líka að breytast svo mikið hvernig hann leikur sér. Hann er t.d. farinn að keyra bílunum sínum út um allt. Mikið í því að keyra brunabílinn á undan sér eftir gólfinu, yfir allar hillur og húsgögnin. Hann er samt ekki farinn að framleiða hljóðin sem fylgja, en ég hugsa að það sé ekki langt í það. Bílarnir fara hinsvegar ekkert endilega beint áfram við þessa iðju, oftast eru þeir á hlið, eða jafnvel á hvolfi! Smámunir að láta þá vera beina!!!
Eitt það vinsælasta sem hann gerir núna er að tala í símann. Hann segir samt ekki mikið. Hann heldur á símanum og setur hann næstum aftur á bak. Svo á ég að þykjast að tala í símann. Hann tekur stundum bakföll af hlátri þegar ég þykist vera að tala við einhvern í símann og segi svo "Kjartan, það er síminn til þín!" Alltaf jafn gaman. En það er ekki bara síminn sem virkar í þessa leiki, það er liggur við hvaða hlutur sem er sem er nýttur eins og sími. Einn morguninn tók hann símtækið sjálft og bar það upp að eyranu. Eða jafnvel bílana sína! Litli gormur!

Rigningarhelgi

Þetta er búin að vera algjör rigningarhelgi en hún er samt búin að vera voðalega notaleg. Á föstudaginn vorum við Kjartan bara heima að innipúkast í öllu votviðrinu. Fórum að vísu í helgarinnkaupin en meira fórum við ekki út úr húsi. Vorum bara inni að leika og Kjartan var mest í að æfa sig að labba. Húsmóðirin fór líka í smá verkfall svo það var pizzu og videokvöld og sem minnst tekið til.
Á laugardagsmorguninn vorum við samt rosa öflug og héldum í hið illa IKEA. Bættum einni bókahillu í safnið og hellinga af tímaritakössum. Nú á sko að taka til í draslinu hérna í tölvuherberginu og gera þetta fínt. Enn allt á hvolfi eftir að ég sat við að læra hérna um daginn, og svo einhvern vegin endar allt dótið hérna inni sem maður veit ekki hvað á að gera við. Hins vegar vorum við ekkert að byrja að skrúfa saman eða taka til, það var nóg að fara í búðina. Og ekki hægt að leggja það á Hrafnkel að skrúfa hillurnar sama daginn og þær voru keyptar. Við vorum svo í þvílíkum ævintýrum að koma helv... hillunni í bílinn. Það tóks eftir nokkrar tilfæringar, endaði með því að Kjartan fékk að sitja í framsætinu og ég lá á gólfinu afturí! Get ekki annað sagt en að maður sjái heiminn frá nýju sjónarhorni!!!
Á laugardagskvöldið var okkur svo boðið í mat til Helgu og Sigurjóns. Partýljónið Kjartan kom bara með. Var algjör englabarn. Skemmti sér konunglega við að kanna nýjar slóðir og hélt sér vakandi alveg til 9. Svo bara sofnaði hann eins og engill í ferðarúminu sínu og svaf fram eftir kvöldi. Á meðan var gert mjög vel við foreldrana, í mat og drykk, sem og Bjössa og Gunnu sem voru líka í mat. Það var mikið blaðrað og bullað í góðum félagsskap. Bjössi og Gunna stungu af kl. 1 en okkur var bannað að fara strax svo við lofuðum að sitja í 5 mínútur í viðbót. Nema svo var klukkan allt í einu orðin hálf 3!!! Þá var nú kominn heimferðartími. Kjartan var voða hissa á því að vera vakinn um miðja nótt, en eftir að það var runnið af honum þá var hann bara ógurlega kátur, fannst þetta svo spennandi. En sofnaði svo nærri því um leið og hann var komin í sitt rúm. Ekkert að kvarta yfir þessu næturgöltri.
Og fyrir vikið svaf öll familían til hálf 11 í morgun! Sváfum á okkar græna. Við Kjartan fórum svo á morgunvaktina, fengum okkur pela og múslí. Svo fóru þeir feðgar í bakaríið í leit að brauði á meðan ég fékk aðeins að lúra. Dagurinn hefur svo bara farið í dunderí eins og ekta sunnudagar eiga að vera. Leika við litla kút sem er svo glaður og kátur, og finnst foreldrar sínir ógurlega fyndnir þegar þau eru að stríða hvort öðru. Hann er þvílíkt búinn að æfa sig að labba út um allt. Og svo fannst enn einn jaxlinn í gærkvöldi, svo þeir eru orðnir 4 á einni viku.
Núna er svo litli kútur farinn inn í draumalandið eftir gott bað og Hrafnkell stendur á haus í eldhúsinu að malla lambasteik og fleira girnilegt fyrir konuna sína. Sætur! Farin að hjálpa honum, yfirchefinn kallar!!!

Önnur labbimynd... Því miður verður að tilkynnast ykkur að myndasíðan liggur niðri í smá tíma. Eitthvað vesen hjá honum frænda mínum sem er svo almennilegur að leyfa okkur að yfirfylla netsvæðið sitt! Hann ætlar að koma þessu í lag við fyrsta tækifæri. 

Sjáiði bara hvað ég er duglegur? Jepp, litli stubbur á tveimur jafnfljótum. Alltaf að æfa sig og alltaf jafn rogginn með sig eftir góðan göngutúr! 

Belgískur þjóðargalli!

Þessi belgar!! Þeir hafa einn stóran galla, enga þjónustulund. Auðvitað á maður ekki að alhæfa og ég hef rekist á afgreiðslufólk eða þjóna sem eru mjög almennileg og liðleg. En yfirleitt er ekki mikil þjónustulund til staðar. Þegar maður gengur inn á veitingahús er maður jafnframt að afsala sér öllum rétti á því að hafa skoðun á því hvenær maður vill fá hlutina. Hér er það þjónninn sem ræður. Ef manni verður á í messunni og fer yfir eitthvað strik, t.d. bara það að hóa í þjóninn oftar en tvisvar, einu sinni er samt oft nóg, þá er manni refsað. Refsingin felst yfirleitt í því að manni er ekki sinnt í einhvern tíma! Ég hef nokkrum sinnum lennti í leiðinlegum uppákomum og ein slík varð í gær. Ég fór í verslunarferð með stelpunum og við enduðum í Zöru. Eins og lenskan er í slíkum bæjarferðum fórum við með hrúgurnar af fötum í máturnarklefana og dvöldum þar drjúglanga stund. Það var nóg að gera, löng biðröð og það voru tvær afgreiðsludömur í því að telja flíkurnar og láta mann hafa viðeigandi númer. Síðan tóku þær við þeim fötum sem maður vildi ekki á leiðinni út. Nema þegar ég kem út þá er engin þar. Ég hinkra aðeins og þar sem tvær konur komu og hjálpuðu sér sjálfar með númer þá ákvað ég nú bara að gera það sama. Svo ég hengi herðartréin upp og ætla að fara að leggja frá mér fötin, þá kemur ein afgreiðsludaman og biður mig að hinkra. Hún afgreiðir svo tvær í viðbót sem eru að koma og máta, kíkir svo í kringum sig hvort það eru einhverjir fleiri að koma eða fara. Ég er þá aðeins farin að ókyrrast. Þá kemur önnur með fatabúnka og hún tekur fyrst við fötunum hennar. Mér var ekki farið að standa á sama. Og þegar hún er búin að taka við þeim fötum, þá fer hún að týna út föt úr hillunni og brjóta þau saman!!! Þarna átti sem sagt að hegna mér fyrir að vera að hengja SJÁLF upp fötin og láta mig bara BÍÐA. NÓGU LENGI! Oh, hvað ég var pirruð. Henti í hana fötunum og spurði hvort þetta væri nokkuð erfitt!! Strunsaði svo út! Mjög dæmigert fyrir þessa belga...
Annað sem ég lenti í var fljótlega eftir að við Kjartan komum hingað út. Við vorum í göngutúr og ég ákvað að fá mér góðan kaffibolla. Settist á eitt kaffihúsið niðri á torgi og pantaði bolla. Nema þegar fer að grinka í bollanum fer Kjartan að ókyrrast, vildi bara fara að komast heim og fá sopann sinn. Svo ég hóa í þjóninn og bið um reikninginn. Líður og bíður, Kjartan farinn að orga og aldrei kemur þjónninn. Ég hóa aftur. Og aftur. Og aftur. Og alltaf fer hann og þjónar einhverjum öðrum, fer með kaffi og drykki, tekur af borðum, tekur við peningum en kemur aldrei til mín. Ég reyndi þá að fara inn og borga, nema inngangurinn var svo þröngur og allsstaðar borð fyrir að ég kom ekki barnavagninum inn... og ekki ætlaði ég að skilja hann eftir úti. NB. Kjartan var á orginu í vagninum! Ég hóa einu sinni enn í þjóninn og hann segir mér að bíða. Þarna var ég orðin svo reið að ég hreinlega labbaði í burtu. Og það virkaði, þjónninn kom þá hlaupandi á eftir mér og helv... hellti sér yfir mig. Húðskammaði mig fyrir, kallaði mig þjóf og öllum illum nöfnum. Ég reyndi nú að verja mig eitthvað en franskan mín var ekki komin í það gott form að ég gæti almennilega rifist. Dauðsá eftir því eftirá að hafa ekki hellt mér yfir hann á íslensku! Nógu var ég reið! En ég er enn að boycotta þetta kaffihús.
Alveg ótrúlegir. Eitt sem ég hef lært af þessu er að vera ekkert að ýta á eftir þeim, það borgar sig frekar að bíða! Sama hversu lengi maður þarf að bíða. Eða hafa nóg af klinki svo maður geti hreinlega skilið eftir peninginn og farið... þegar mér hentar!
Jamms, skrýtinn kýrhausinn... eða belgahausinn!

Jaxlar

Enn af vígstöðvum Kjartans... haldið ekki að jaxl númer eitt hafi kíkt upp í gær! Kjartan samt verið ótrúlega góður og í góðu skapi, ekki einu sinni vaknað upp á nóttunni og sá fyrsti bara kominn í gegn. En greyið er að farast í gómunum, alltaf með puttana upp í sér. Gómarnir eru líka mjög bólgnir, þetta er bara sá fyrsti af amk 3 sem ég hef séð að eru á leiðinni, plús augntennurnar! Verður fjör hérna á næstunni. Ef ég þekki minn mann rétt þá tekur hann þá alla í einu!!!

Svo á Tóta móða afmæli í dag!!! Til hamingju með daginn skvísa (aftur)!!!! Knús og kossar frá okkur í Brusslu!

Fjörug helgi í sól og góðu veðri!

Já það er ekki hægt að segja annað en að við höfum notið góða veðursins um helgina út í ystu æsar. Strax á föstudaginn vorum við Kjartan mætt út í garð í góða veðrinu og vorum þar meira og minna. Laugardagurinn var mega tiltektardagur í garðinum. Við slógum garðinn, enda veitir ekkert af, endurröðuðum eldiviðarhaugnum, sópuðum tröppur og réðumst á stóra beðið aftast í garðinum. Sökum anna síðasta sumar þá var það beð aldrei snert svo þið getið rétt ímyndað ykkur fjallið af arfa, grasi og öðrum óþverra sem var farinn að lifa þar góðu lífi. Við Hrafnkell réðumst á beðið af miklu afli, erum búin að grófhreinsa það allt og erum að fínpússa það. Þvílík vinna! Ég gleymdi að taka svona fyrir-eftir myndir svo það er ekki hægt að sýna ykkur hvernig þetta var.... humm.. get kannski tekið mynd af arfahrúgunni og sent ykkur! En við allt puðið sáum við bara fyrir okkur þetta fína grænmetisbeð sem á að koma þarna í staðin fyrir allan arfann! Salat, gulrætur, tómatar og jarðarber... Kryddjurtarunnar og fleira sniðugt. Híhí, eina ástæðan fyrir að við getum haldið einhverju grænu lifandi er ef hægt er að borða hana!!!!
Eftir allt puðið tókum við því nú líka smá rólega, lékum okkur við Kjartan og almennt dúlluðumst eins og maður á að gera um helgar! Kjartan er núna búinn að yfirvinna grasfóbíuna sína, sá að það var honum til trafala. Því núna tekur hann á sprett yfir grasið til að geta prílað í stiganum! Við erum með þá kenningu að ef við leyfum honum að djöflast nógu lengi í stiganum þá gefist hann að lokum upp og hætti því... kemur í ljós hvernig það fer.
Á sunnudaginn vorum við hins vegar komin með leið á puði. Ákáðum yfir morgunkaffinu að njóta góða veðursins og spóka okkur í Leuven. Keyrðum eftir sveitavegunum og röltum þar um í fínu veðri. Ótrúlega fallegur bær (og fullt af spennandi búðum...). Fundum lítið mini-brugghús í litlum aflokuðum garði þar sem við fengum okkur að borða og römbuðum svo á geggjaða ísbúð (fylgdum slóð fólks sem birtist víða um götur með ís í hendi...). Alveg frábær dagur. Enduðum svo á því að fara smá krókaleið heim, nema krókaleiðin endaði í smá "villingi". Belgar eru svo sniðugir að það bara á enginn að keyra nema þeir sem rata. Það er nefnilega ekkert merkt. Eitt prófið er að komast klakklaust út úr "deviation" eða hjáleið. Ef vegur er lokaður þá bendir eitt appelsínugult skilti á hjáleiðina nema þar líkur allri hjálp. Eftir það verður þú bara að rata sjálfur! Og hvergi eru nokkur skilti til að hjálpa til svo maður veit ekki einu sinni hvar maður er! Fyrir vikið sáum við marga sæta og skrýtna bæi og ýmislegt skemmtilegt, hesta, kýr og uxa. Enduðum svo á því að koma aftur á SÖMU gatnamótin og við höfðum keyrt yfir nokkru áður! Við fórum sem sagt í hringi! En við komumst að lokum heim.... hentumst í eldamennsku og sátum svo út í garði að borða. Mikið svakalega langaði mig að hringja heim á Klakann og láta vita að ég sæti ÚTI að borða, sérstaklega þar sem ég vissi að það snjóaði á Íslandi. Svona er maður kvikindislegur! Helginni lukum við Hrafnkell svo á því að fara á Vaya Con Dios. Þau eru nýkomin saman aftur og mikill kraftur í þeim. Ótrúlega góðir tónleikar. Skemmtileg tónlist. Og þarna vorum við í hjarta Belgíu, líklega eins og ef maður væri útlendingur á Stuðmannatónleikum. Bara skemmtilegra. En svakalega er maður orðinn gamall, þolir ekki lengur að standa upp á endann í 2 og hálfan tíma!!! Góð og fjölbreytt helgi allt í allt!

Þar kom að því!

Kjartan er byrjaður að labba! Og hann valdi sér heldur betur daginn til þess, 1. apríl. Það lá við að pabbi hans tryði mér ekki þegar ég hringdi í hann!!!

Hann hefur nú verið að taka eitt og tvö skref, svona á milli húsgagna þegar vel liggur á honum, í rúman mánuð. Svo tók hann smá rölt í Chichester en neitaði að endurtaka leikinn. Og ég bjóst ekkert við þessu alveg strax fyrst hann var ekki alveg sáttur við flísarnar í stofunni. En á föstudaginn vorum við að leika á gólfinu, hann eitthvað að klifra utan í mömmu sinni. Svo allt í einu rölti minn maður bara af stað! Og eftir þessa göngutúra verður hann svo stolltur því foreldrarnir eru að tapa sér í klappinu!
En fjórir fætur eru samt ennþá vinsælasti ferðamátinn, sérstaklega þegar þarf að komast hratt á milli staða.

Stuttur bloggur!

Maður má ekkert vera að þessu! Það er geggjað veður, sól og um 20 stig í garðinum, enda er ég bara út í garði! Hei, hó, garðyrkja!

Var ég annars búin að segja ykkur hvað Kjartan er orðinn duglegur að borða? Hann liggur við hámar allt í sig. Nú er sú stefna í gangi að sleppa öllum krukkumat, hann borðar best þegar hann fær bara venjulegan mat, svo hann er bara að fá það sem við erum að borða, eða afgangana frá því kvöldinu áður. Áðan hámaði hann í sig franskri kjötsúpu, jumm jumm, og eitt það besta sem hann veit er tælenskur kjúklingur. Hann samþykkti þó ekki fiskinn í gær nema eftir að ég maukaði hann saman við grænmetið. En hann er orðinn alveg ótrúlega duglegur að borða! :-D

Jæja, farin aftur út í góða veðrið...