Bíllausi dagurinn í Brussel

Á sunnudaginn var bíllaus dagur hér í Brussel. Þá var öllum götum innan hringvegarins um Brussel lokað fyrir almennri bílaumferð frá 9 um morguninn til 7 um kvöldið, alls 160 ferkílómetra svæði þar sem ekki mátti keyra! Svo það var bara að draga fram hjólin eða nýta sér almenningssamgöngur!!

Sæi það í anda að það tækist að loka Reykjavík alveg fyrir umferð...

Við familían notuðum að sjálfsögðu tækifærið, líkt og aðrir Brusselbúar, að ganga og hjóla á götunum þar sem bílarnir keyra venjulega. Þetta var ótrúlega skemmtileg upplifun, nærri því tómar göturnar, loftið virkaði tærara en venjulega og það óvenjulegasta var að heyra raddirnar í fólki sem var jafnvel töluverðan spöl í burtu frá okkur. Og niðurinn sem venjulega heyrist alltaf frá umferðinni var algjörlega horfinn. Brusselbúar hreinlega flyktust út á göturnar á hjólunum sínum, eða línuskautum og allir virtust skemmta sér vel. Stemmingin var slík að mig langar að kaupa mér hjól hið fyrsta.

Kjartan hélt uppi heiðri fjölskyldunnar en hann er eini heimilismeðlimurinn sem á hjól og honum þótti það mikið sport að fá að hjóla á götunni. Hann var mjög ábúðarfullur við þetta og vandaði sig mjög, sérstaklega þegar kom að því að hjóla yfir lestarteinana. Mikill hluti leiðarinn var þó upp í móti og hann hafði ekkert á móti því að fá smá aukaaðstoð frá mömmu eða pabba.

Á bakaleiðinni gengum við svo í gegnum Woluwe-garðinn þar sem ákveðið var að taka pit-stop hjá ítalska íssalanum. Foreldrarnir og Kjartan fengu sinn ís hver en Tobbi fékk að smakka af mínum ís. Honum fannst það nú heldur súrt í broti svo hann hreinlega stal ísnum mínum og sá um þetta sjálfur. Þeim ísbræðrum tókst heldur betur að subba sig út og foreldra sína, svo eftir ísátið þótti okkur heillavænlegast að halda heim á leið til að skipta um föt og þrífa liðið.